Gdy wiem, czego potrzebuję
Przy konkretnym zadaniu staram się podać rezultat, materiał i granice. Na przykład: „Skróć ten tekst do jednej strony. Zachowaj argument i przykład. Nie dopisuj nowych faktów.” Im jaśniejsze zlecenie, tym łatwiej sprawdzić wynik.
Ale nie każda rozmowa z AI zaczyna się od zlecenia. Czasem mam tylko niejasne wrażenie, że coś nie pasuje. To też może być punkt wyjścia.
Gdy jeszcze nie wiem, o co chodzi
Przykładowe wejście może brzmieć: „Mam plan na najbliższy miesiąc, ale odkładam rozpoczęcie. Nie wiem jeszcze, czy chodzi o przeciążenie, niejasny pierwszy krok czy to, że sam cel przestał mieć sens. Pomóż mi rozdzielić te możliwości, zanim ułożymy nowy plan.”
To przykład, nie gotowa recepta. Ważne jest rozróżnienie między tym, co zauważam, a tym, jak to tłumaczę. AI może zaproponować pytania i inne interpretacje. Nie ma jednak bezpośredniego dostępu do mojego doświadczenia, a przekonująca odpowiedź nie jest jeszcze dowodem.
Precyzja może powstać w rozmowie
W LifeOS korzystam z AI także po to, żeby doprecyzować pytanie, nie tylko otrzymać odpowiedź. Mogę zacząć od fragmentu myśli, nagrania albo uwagi do poprzedniego rezultatu. W kolejnym kroku sprawdzam: co wiemy, co zakładamy i czego jeszcze brakuje?
Taka praca wymaga właściwego kontekstu. Nie zakładam, że każdy czat pamięta poprzednie rozmowy albo ma dostęp do moich dokumentów. Sprawdzam, z czego rzeczywiście korzysta, i udostępniam tylko potrzebny materiał.
Rozmowa ma do czegoś wrócić
Nie każda sesja musi kończyć się planem. Czasem wystarczy trafniejsze pytanie lub decyzja, żeby na razie niczego nie zmieniać. Jeśli jednak wybieram działanie, wracam później do tego, co rzeczywiście się wydarzyło. To pomaga odróżnić odpowiedź, która dobrze brzmi, od takiej, która była użyteczna.